Hoofdinhoud

Reisverslagen

Inhoudsopgave

- Kamben, maart 2014
- La Plagne, maart 2014
- Dansen op de sneeuw - leren skiën als slechtziende, door Esther De Kimpe
  (ook interessant voor (aanstaande!) begeleiders)
- Bramberg januari 2014 - Annemiek van Munster vertelt over haar snowboardervaringen

 

Kamben, maart 2014

Verslag NVSV langlaufreis 22-30 maart 2014 Kamben Noorwegen, door Fieke Versluijs
Kamben  Kamben1

Evenals in 2013 reisde, de lente in Holland achterlatend, een groep langlaufers (5 deelnemers en 8 begeleiders) naar Kamben in Noorwegen. Voor een aantal van hen voelde het als thuiskomen in het Kamben Hoyfjellshotell met als gastvrouw Elin en gastheer Martin. Na landing op de luchthaven van Oslo, Gardemoen werd de reis vervolgd met een busreis van ca. 3½ uur noordwaarts. Even was er enige twijfel over de sneeuwconditie aldaar, maar naarmate het einddoel naderde, bleek dat er voldoende sneeuw aanwezig was.
Kamben ligt 20 km ten noorden van het stadje Gol, op de gelijknamige berg 'Golsfjellet' 1000 meter boven zeeniveau, tussen Hallingdal en Valdres. Direct na aankomst kreeg Michael een teleurstelling te verwerken, toen bleek dat zijn koffer was achtergebleven op de luchthaven in Oslo. Na intensief telefoonverkeer werd deze de volgende dag netjes door de K.L.M. (service!) bij het hotel afgeleverd. De opluchting was groot. Michael was zijn vakantie inmiddels begonnen met een wandeldag in aangenaam gezelschap en beschouwde het toch als een welbestede dag.

Gezamenlijk trok men er de volgende dag op uit in kleine groepjes. Het weer was gunstig en de sneeuw in goede conditie. Helaas moest begeleidster Mariette een ongelukkige val bekopen met een hardnekkige armblessure, waardoor zij de rest van de week rustig aan moest doen. Naarmate de week vorderde, werd het steeds zonniger en steeg de temperatuur. Sneeuwval tijdens ons verblijf was er nauwelijks. Ook de wind was over het algemeen zwak tot matig.

 Kamben3  Kamben4

Het reeds bekende loipenetwerk werd verder verkend, dagelijks werden tochten afgelegd tussen 13-18 km, verdeeld over 2 groepjes. Met uitzondering van het weekend, werden nauwelijks andere langlaufers gesignaleerd. Dan waren niet alleen vooral de 50+-ers actief , maar ook veel gezinnen met jonge kinderen. Ook kwam een groep van minstens 125 jongelui (scholieren uit Gol in de leeftijd van 17-21)) ons in 'vliegende vaart' tegemoet. Een prachtig gezicht. Koffie en lunch, met meestal de warme solbaertoddy, werden zoals bijna gebruikelijk in Noorwegen, genuttigd zittend in de sneeuw of in de enkele grillhytte (een klein houten hutje met haardvuur). Ook werd dankbaar gebruik gemaakt van het alternatief: een kantine op een camping waar we diverse malen gastvrij werden ontvangen. En waar het bier goed smaakte !

  Kamben5  Kamben8

Op de laatste dag werd nog een tocht van ruim 23 km ondernomen op vrijwel vlak terrein. Ook dat was weer genieten, echter hier werden de gevolgen van de hogere temperaturen op het eind goed merkbaar: wat papperige sneeuw. Hierdoor maakte Peter een flinke uitschieter met zijn ski's, waardoor hij doorschoot in de berm en terecht kwam in een waterballet. Afgezien van zo nu en dan langere stijgingen en dalingen, was het terrein redelijk gelijkmatig. De loipes in dit gebied bevonden zich binnen een hoogteverschil van ca. 150-200 m., een ideaal terrein voor de wel wat geoefende langlaufer. Ook een tocht met de sleehonden (huskies) was weer voor enkelen een geweldige ervaring. Peter mocht zich nog met de gastheer Martin uitleven in een tochtje met de sneeuwscooter, waarbij een snelheid van 100 km/u werd bereikt.

Kamben7  Kamben2

De verzorging in het hotel was weer uitstekend. Gezelligheid en huiselijkheid stonden hoog in het vaandel, comfortabel maar ook nog met veel traditionele elementen uit de Noorse traditie.
De maaltijden waren 'verfijnd', waarbij regelmatig (hoe kan het ook anders) niet alleen vis op het menu stond, maar ook elg (eland) en kalkoen. De maaltijden vormden steeds een hoogtepunt van de dag qua sfeer en gezelligheid. Niet alleen uitwisseling van de belevenissen van de dag, het delen van ervaringen van de deelnemers onderling over het dagelijkse leven thuis en over de nieuwste technische mogelijkheden, zorgden steeds voor een goede sfeer. Zelfs de vorm van de (design)borden was uitgebreid discussiepunt.
Na deze heerlijke skiweek (kan het nog beter ?), waarbij de deelnemers het gevoel hadden weer wat vaster op de latten te staan, werd zondagochtend de thuisreis aanvaard, persoonlijk door Elin en Martin uitgezwaaid.
Dat men ook in Noorwegen fotograferen bij de bagagecontrole (security) niet op prijs stelt, moest een van ons (Margriet) ervaren. Of men even de foto wilde deleten, was het vriendelijke, doch dringend verzoek.
Al voor en tijdens het afscheid op Schiphol klonk veelvuldig tot ziens, volgend jaar weer....... waarna ieder in de Hollandse lenteavond zijn of haar thuisreis vervolgde.


 

La Plagne, maart 2014

Verslag skireis La Plagne (8 t/m 15 maart 2014)
Kees Toxopeus (Contact-Persoon)
Arie van Leeuwen (Senior-Begeleider)

Heenreis
Op de reizendag en via e-mail zijn vooraf onderling afspraken gemaakt wie waar instapt en wie eventueel met wie mee reist. De heenreis is verder voorspoedig verlopen en we kwamen om ongeveer half acht ('s-ochtends) aan in La Plagne, voor het hotel Rhododendron. We konden omkleden in een ruimte welke alleen bestemd was voor de aankomende gasten. De vertrekkende gasten hadden een andere aparte ruimte. Na het omkleden en het indien nodig huren vd ski's zijn we gaan skiën volgens het schema. We konden om 16.00 uur, na het skiën de kamers op.

Accomodatie
De kamers voldeden voor datgene waar ze voor waren. De 2-persoons kamers waren basic ingericht, sommige 2-persoons kamers hadden nog een extra stapelbed in de gang, eigenlijk een 4-persoons kamer dus. Hierdoor was het overige erg krap, onder andere de douche was op de 4-persoons kamers niet groter dan 70 x 70 cm. De kamers werden elke dag onderhouden, bed opgeschud en de handdoeken werden op woensdag gewisseld.
Er is een skiberging onder het hotel (buitenom) en bij de receptie een ruimte voor de skischoenen. De skiberging ging, de ruimte voor de schoenen was een bende. De skischoenen gingen bij de meesten mee naar de kamer. De kamers hadden allemaal een balkon, dus daar kon een en ander ook gelucht worden. Dat leverde voor niemand problemen op.
Meteen na het eerste ontbijt op de aankomstdag is er een tafel bij het raam gereserveerd voor de hele week. Het was een vrij donkere eetzaal met maar aan 1 zijde een raampartij, waardoor het voor de slechtzienden echt een verademing was om in ieder geval het ontbijt bij voldoende daglicht te kunnen gebruiken. Het ontbijt werd in buffetvorm aangeboden en voor het diner kon je uit 3 gerechten, waarvan 1 vegetarisch, kiezen. Het diner werd in afgepaste vorm aan tafel bediend. Er was bij het diner geen saladebuffet. Qua eten, hoef je geen culinaire hoogstandjes te verwachten en had het voor sommigen best wat meer mogen zijn. Ook was het servies niet altijd even goed afgewassen. Bij het diner werd onbeperkt rode en witte wijn geserveerd om niets/gratis dus. Zelfs een cola voor iemand die geen wijn lustte werd niet in rekening gebracht. Elke middag rond 16:00 uur werd er in de eetzaal gratis thee en koffie geserveerd met diverse soorten cake, echt op z'n Engels dus. Al met al scheelde dat (wijn en koffie) over de hele week aardig in de financiën.
Er is wifi in het complex, in de bar en de receptie. In de receptie waren enkele zithoekjes, dus daar was wel mee te werken.

Skigebied
Het skigebied heeft ons de hele week goed bezig gehouden. Het skigebied is reusachtig, zeker met de uitbreiding op de skipas naar Les Arcs. Iedereen had die uitbreiding en is via de Vanoise Expres één of meerdere keren naar Les Arcs geweest.

IMG 0166 resultaat  IMG 0168 resultaat

Tijdstip
Hoewel we dachten buiten de schoolvakanties te zitten bleek het tot verrassing vrij druk op de pistes. Navraag leerde dat deze week de scholen in Zuid-Frankrijk vakantie hadden, laten we daar nou net niet al te ver vanaf zitten. Dat was dus eigenlijk een misrekening.

IMG 0186 resultaat

Vermaak
In het hotel was een apres-ski bar waar het goed toeven was. Happy hour van 16:00 tot 18:00 en redelijk (Engels) assortiment. Daarbij de al eerder genoemde High tea. Er waren die week enkele voetbalwedstrijden en op die avonden was de zaak vol met vooral Engelse supporters wat ook weer best apart gezellig was.

IMG 0207 resultaat  IMG 1279 resultaat

Begeleiders
Er was elke dag 1 begeleider over welke zich meestal voegde bij Cees en Jan met begeleiders. De medereiziger Toon keek bij meerdere deelnemers een dagje mee. De SB had van te voren al een schema gemaakt met de indeling van de deelnemer-begeleiderkoppels en deze rondgestuurd. Het is niet nodig geweest om daar tijdens de week vanaf te wijken.

IMG 1292 resultaat

Blessures
Aan het eind van de woensdag middag is Tim in 't Veld geblesseerd geraakt aan zijn linker enkel. Begeleidster Laura Heij SMS't om 16:55 uur: "Banaan voor Tim, hij zegt dat het niets is, maar kan niet meer skiën". Met Tim in de banaan gaat ze naar een soort EHBO-post en daar blijkt een scheurtje in het enkelgewricht te zitten. Bij de apotheek een brace opgehaald en met taxi retour naar het hotel. Na inschakeling van de alarmcentrale mondde een en ander uit in liggend vervoer met een Belgische ambulance vanaf La Plagne naar Venlo. Vertrek van het hotel op vrijdag 14 maart 17:00 uur. Eerst naar het Mercuur hotel in La Plagne voor de overnachting van Tim en de 2 ziekenbroeders, daarna op zaterdag overdag naar Venlo waar Tim in de namiddag aankwam. Op donderdag zou Gea en op vrijdag zou Gerdien Tim begeleiden. Het begeleiders schema is niet aangepast, maar zij hebben Tim gezelschap gehouden en voorzien van eten en drinken. Verder waren ze vrij in de beweging, dus konden ze ook nog gaan skiën.

IMG 1268 resultaat IMG 1270 resultaat 

IMG 1272 resultaat

Terugreis
Op de dag van vertrek kon geregeld worden dat voor Tim tot 15:00 uur de kamer werd aangehouden. De terugreis verliep, net als de heenreis, weer vlekkeloos en we kwamen om 06:30 uur aan in Maastricht en iets meer dan een uur later in Eindhoven. We hadden dezelfde bus als op de heenreis. Heen hadden we boven op de achterste zitplaatsen gezeten. Op de terugreis bood de chauffeur aan dat we de voorste plaatsen boven kregen.

Samenvattend
Onze conclusie is dat de reis goed is bevallen en de reisgroep het ook goed met elkaar kon vinden. Er waren gelukkig geen spanningen. Volgende keer weer!


Dansen op de sneeuw

Door Esther De Kimpe

Hoe ik aan wintersport ben gekomen? Zeg maar gerust dat het niet de meest logische keuze is als slechtziende of blinde, zeker als je het net als ik tot vorig jaar nog nooit (!) gedaan hebt. Mijn ouders hebben mij er niet mee opgevoed, het zijn zonaanbidders. Voor geen goud ter wereld ruilen zij de all over zonneprint in voor de pandabeer-look die een skibril achterlaat. Die look is overigens hét icoon van de doorgewinterde ski leraar - de leraar met de minste print is het lulletje van het seizoen. Tussen ons gezegd en gezwegen, verdenk ik ze ervan hun neus en kin nog eens extra met Piz Bronze in te smeren.

Vrienden van me hebben mij enthousiast gemaakt. "Nee meid, het is niet een club met zielige blinden die onder toeziend oog van overijverige HULPverleners een hellinkje mogen afglijden. Het is een club met durfal's, blinden die als een bezetene over de zwarte piste afdalen, en begeleiding door vrijwilligers die het gezellig vinden hun vakantie met je te vieren." Dus moest en zou ik met hen mee, niet wetende wat mij te wachten stond.

Het voorbereidingsweekend in een indoor skihal ging vlekkeloos. Keer op keer werd me verteld: ik had talent! Totdat ik de eerste echte skidag in echte sneeuw bovenaan een oefenweide stond. Ik hoor mezelf nog tegen mijn begeleider zeggen: "ik ga voor, ski jij er maar achteraan." Tot ik naar beneden keek -slik- en 7 kleuren scheet. Nu één jaar verder doe ik zelf een blauwe piste, de juiste bochtjestechniek en houding (voor de kenners: dienblad). Mijn eerste oefenweide, met de onterechte naam 'Gletscher', ben ik dit jaar op snelheid overgesjeesd. Sneeuwdansen heet dat. Dat gevoel, wauw!

NVSV Hesjes 11

Mensen kijken vreemd op als ik enthousiast begin te vertellen dat ik voor mijn lol met ogen dicht van een helling af glij, maar raken al snel geboeid door de verhalen die ik mee terugneem. Jaloers zelfs, want naast uitdaging is het ook de leuke reisgroep die het helemaal af maakt. Aan de tafel 's avonds worden letterlijk alle ups en downs besproken, bemoedigende woorden voor de onzekere beginneling en bewonderende voor de 'kamikaze blinden' zoals ik ze maar even noem. Iedereen kan zijn verhaal kwijt en relativeren doen we met een grap en grol. De grinnik, hik en lach gaan de eetzaal door. Het woord Tageshit is hilarisch, de fysiotherapeut met de naam Scheitenbauer is leuk en het vasthouden van de 'dalbil' dan wel 'bergbil' behoort tot een serieuze oefening die je 'zegeningen' (borsten) met 'dienblad' op de juiste manier de berg af laten glijden. Ja, de woordenlijst aan tafel groeit gestaag.

NVSV Hesjes 02

Nooit gedacht dat ik als slechtziende met plezier een knalgele hes met het woord BLIND aan zou trekken?! Wij vallen op, zijn bekend, bezetten de piste en sommigen halen op de zwarte piste een ervaren skiër in. Eén anekdote wil ik jullie niet onthouden: één van de begeleiders zit in de gondel naar boven en heeft zijn felgeel hesje met "Guide" nog niet aan. Een onbekende met hem in de gondel ziet een geel hesje met een noodvaart de piste af skiën en roept "Kijk daar nou, die blinden mogen ook los!". Aan tafel liggen we dubbel.


Bramberg, januari 2014 - Annemiek van Munster vertelt over haar snowboardervaringen

Met vallen... vallen... heel veel vallen, en opstaan

Sinds twee jaar ben ik als a-sportieve koukleum van de bovenste plank zowaar een echte wintersportliefhebber geworden (met dank aan de Nederlandse Visueel-Gehandicapte skiverenging) die wintersport voor blinden en slechtzienden mogelijk maakt).
Twee jaar geleden begon mijn avontuur op de lange latten. Eerst met een hoop geweld van de rolbaan, daarna met iets meer lef van de indoorpiste in Zoetermeer om het vervolgens zeven kleuren door mijn broek te laten lopen op een echte piste in Oostenrijk. Maar goed, ik kwam, ik zag, en overwon. Of mijn versie: ik kwam, ik huilde tranen met tuiten en moest vervolgens hoe dan ook de berg af.

Annemiek 2

Kortgeleden kreeg ik het lumineuze idee dat snowboarden ook wel eens een goed idee zou kunnen zijn. Dat zeer weinig blinden en slechtzienden zich wagen op zo'n alternatieve surfplank had al een aanwijzing kunnen zijn dat dit avontuur niet helemaal vlekkeloos zou verlopen ...
Tijdens het wintersportweekend dat de NVSV afgelopen december organiseerde in SnowWorld in Landgraaf had ik me opgegeven voor een aantal snowboardlessen. Eerst aan de hand de babyhelling (ook wel oprijlaan genoemd) af. Daarna een piste af met de aanwijzingen: 'Tenen, tenen, tenen, bochtje, hakken, hakken, hakken', waarbij je genoemde lichaamsdelen in de sneeuw moet duwen zonder tussenkomst van neusafdruk in de sneeuw. Dat ging - wat zal ik zeggen - redelijk. Als het sneeuwhappen gereduceerd is tot een minimum moet er voor het thuisfront en heel opschepperig voor Facebook natuurlijk bewijsmateriaal geleverd worden. Filmen maar!
Mijn meedogenloze snowboardleraar Sietse (type: 22, lekker ding, zou ik best eens lekker mijn cougarklauwen in willen zetten) filmt keurig mijn afdaling, inclusief enkele sneeuwhapmomentjes en zeehondkronkels (of in mijn geval walrusstuiptrekkingen) waarmee ik graag waardig en charmant snel had willen proberen op te staan. Met 'willen' en 'proberen' als sleutelwoorden. Het filmpje voor de kijkers thuis wordt nu afgewisseld met 'Stop filmen' en 'Nee, dit is pas leuk, dit moet ik juist vastleggen'. Enige compassie voor het zeehondje dat in Pieterburen niet zou misstaan was ver te zoeken. Dit riekt naar leedvermaak. Sietse, beware! Want ik ben niet voor een gat te vangen, ook niet voor mijn bont en blauwe gat na jouw snowboardles. See you in the snow!

Tijd voor een herkansing tijdens the real deal: onze wintersportvakantie in Bramberg, Oostenrijk.
Eerst naar de verhuur voor een paar schoenen en een plank.
'Hoe sta je op je bord?' is de eerste vraag, die ik al niet zo goed versta omdat mijn Duits doorgaans niet verder reikt dan 'immer garade aus'. Hoe ik op mijn bord sta? In abracadabra-Duits steekt de verhuurder een verhaal af over Duckstand en iets met Goofy. Ik kom uit Nederland, niet uit Duckstad hoor! Maar goed, ik laat het zeer flatterende filmpje uit SnowWorld zien (dank Sietse!), en ze zien het al. Duck-stand dus.
'Met welke voet sta je voor?'
'Eh...?'
Nog voordat ik er over na kan denken geeft de verhuurder me een zet. Wtf? Mijn begeleider stelt me gerust: 'Dat is een methode om te bepalen of je rechts of links voorstaat. Jij stapt met rechts uit, dus je zal wel met rechts voor staan'. Ik denk na, doe in gedachten alsof ik Nicolien Sauerbreij ben en zeg snel: 'Toch liever links voor'.
Tegendraads als altijd, maar met een gegronde reden. Mijn gezichtsveld zit meer aan de linkerkant waardoor ik mijn gezichtsveld beter in het midden kan houden als ik met mijn linkerbeen voor sta.

De volgende dag sta ik te stuiteren onderaan de piste. Ik ga snowboarden!!! Maar voordat ik mijn board überhaupt de berg af kan laten glijden moeten we eerst naar boven. Met de pannenkoeklift! Geen probleem als je het pannenkoekje relaxt tussen je benen kunt doen terwijl je stevig op twee ski's staat. Maar met een plank onder je voeten die je kaarsrecht in een baan naar boven zou moeten laten glijden wordt het al een hele uitdaging. De liftmedewerker rent de eerste keer nog vriendelijk zo'n dertig meter mee naar boven; die zag de bui al hangen. Hij laat me los, ik glij - auw, mijn linker binnenbeen loopt een bloeduitstorting die zo het resultaat van een huiselijk geweld-incident had kunnen zijn (ik hang tenslotte met mijn volle gewicht aan mijn binnenbeen, en dat is niet mis na een paar dagen volvette wintersport), ik glij, nog een klein stukje ... maar niet zo lang meer. Flats ... met de poffer vol in de tiefsneeuw naast de piste (en daarmee hebben we gelijk mijn off-piste momentje behandeld).
Ik rol - elegant en elastisch als een zeekoe - naar de kant om de andere wintersporters niet in de weg te liggen. Free Willy krijgt zo een heel andere betekenis. Ik lig, ik wacht op mijn begeleider die normaal gesproken precies achter je hangt in de lift ... Voor nu: geen begeleider in zicht.
Met onze felgekleurde hesjes, die of 'Blind' en 'Guide' vermelden, zijn wij een bekend fenomeen op de piste. Omstanders hebben ontzag, gaan aan de kant en bewonderen niet alleen ons als visueel gehandicapte deelnemers, maar ook de begeleiders die de deelnemers geen seconde uit het oog verliezen en zelf natuurlijk ontzettend goed kunnen skiën en/of snowboarden.
Dit geldt ook voor mijn begeleider Ernie G, waar ik nu toch best lang op moet wachten. Daar lig ik dan. Als een huiler op het wad. Huilen van het lachen wel te verstaan, nadat mij uit de lift wordt toegeroepen: 'Je begeleider is al eerder uit de lift gevallen!'. Niet veel later komt Ernie G. dan toch naar boven. Hij stapt op hetzelfde punt uit de lift en helpt mij tijgeren door de diepe sneeuw naar de piste. Gierend zwabberen we de piste af. En nog eens, en nog eens. Totdat we klaar zijn voor het echte werk: een hele piste!
Ernie G. loodst mij de babypiste over naar de stoeltjeslift die ons leidt naar het echte werk. Bindingen los, bankje onder je kont en opstijgen maar. Door de wolken naar de zon! Huppakee, lift uit en gaan! Glij, bocht, glij, kletter, glij, sta op, glij, bocht, buikschuiver ...

Snowboardleraar Sietse ziet mijn gestuntel met lede ogen aan en komt naar me toe om me wat aanwijzingen te geven: 'Heupen meer naar voren, wijzen in de richting waar je heen wil en goed naar voren hangen'.
In gedachten probeer ik de aanwijzingen te verwerken. Mijn onnozele blik noodzaakt de snowboardleraar het iets simpeler en beeldender uit te leggen.
'Denk aan een plassend mannetje'.
Huh?
'Oke, oke, denk aan mij. De mijne is niet zo groot in de kou, dus ik moet erg naar voren leunen om te plassen.'
Dit is meer informatie dan mijn cougarbrein op dit moment aan kan (blote snowboardleraar hehe), maar het kwartje valt wel. Bovendien is enige vrouwelijkheid mij vaak vreemd - ik boer als de beste - dus met deze mannelijke uiting kan ik ook best uit de voeten. Ik priem mijn tenen in de grond, hang naar voren met in gedachten een plastuit tussen de benen en bedenk 'Snowboardleraar al plassend met kleine plasser, snowboardleraar al plassend met kleine plasser, snowboardleraar al plassend met kleine plasser'. En ik ga! Bocht in, bocht uit, nog een bocht in, nog een bocht uit ... Paralympics here I come ... Baf! Of toch niet ...
Als een briesend paard blaas ik de sneeuw uit mijn neus, sta op en glij weer verder. Ik laat me niet kisten. Dit is leuk! In al die jaren voorafgaand aan deze snowboarddag ben ik in totaal nog niet zoveel gevallen als vandaag. Maar leuk dat ik het vind!
Waar de ski's mij twee jaar eerder op de knieën kregen (zie http://www.visio.org/home/actueel/blogs/annemiek-van-munster/februari-2012/hemelse-bijna-dood-ervaring ) leert het snowboard mij vandaag 'What won't kill you, makes you stronger'.
Bont en blauw stap ik 's middags de bus in die ons naar ons hotel brengt. Een sauna en ice-power voor de spieren en ik ben morgen weer zo goed als nieuw.
Ter ere van mijn gloriemoment trakteer ik mezelf op een heerlijke witte wijn (of twee, drie ...) en iets later dan gebruikelijk duik ik mijn bed in.

Niet heel veel later word ik weer wakker ... borrel borrel ... ik lig in mijn bed, toch draait de wereld om me heen ... borrel borrel ... Ah nee, was dat laatste wijntje dan toch te veel? Rennnnnnnen ... knieval (Hé, waar ken ik dit van?) en kotsen maar ...
Het kan er maar uit zijn. Nu heerlijk slapen, of toch niet. Rennnnnnnen! En weer op de knieën, alsof die vandaag niet al genoeg te verduren hebben gehad. Grrrrr, zoveel had ik nou echt niet gedronken hoor!
Pieppieppiep. Zeven uur. De wekker. Ah nee!
Kamergenoot Derk vraagt verward: 'Stond je nou te nekken?'
Ik jammer: 'Ja!!!'.
'Teveel gedronken, hehe'.
Grapjas.
Na het ontbijt (alleen het woord laat mij al braken op dit moment) kondigt Derk vrolijk aan: 'Gedeelde smart is halve smart. Tien anderen hingen, zaten of lagen op dezelfde manier voor, om of achter de pot vannacht.'
Ik grom alleen maar. De mooiste dag van de vakantie ... dag sneeuw, dag piste, dag snowboard ... Hallo galspugen, hallo plassen uit de bibs, hallo alles tegelijk ...

Kreeg het snowboard me niet klein; vallen, vallen, vallen en nog eens vallen, maar altijd weer opstaan. En eindigen met een big smile! Voor dit mysterieuze virus (of Salmonella-intermezzo; geef het beestje een naam) moest ik die nacht toch een definitieve knieval maken ... eentje waar ik drie dagen voor nodig had om weer op te staan ... arghhhhh!
Maar jongens, zelfs inclusief ingewandenprotest was dit de beste skivakantie ever!

Annemiek 3

Begeleiders, in het bijzonder Ernie G. en Sietse de snowboardleraar; duizend maal dank en tot volgend jaar, kanjers!!!