Hoofdinhoud

Reisverslagen 2013

Inhoudsopgave



Geschreven door: Susan Peters

Eindelijk was het 25 januari zover: met een grote groep skiërs, snowboarders en langlaufers reisden wij met de Alpen Express richting Bramberg am Wildkogel. Na een gezellige en vertraagde treinreis, kwamen wij aan in een wit en schilderachtig landschap. Omdat we erg laat aankwamen, had ik zo mijn twijfels of ik die middag nog wel zou gaan skiën. Maar na een goede lunch en het feit dat de zon stevig scheen, kon ik het niet laten om de latten onder te binden. Een goede beslissing, de sneeuw was bijzonder goed en met mijn nieuwe ski's suisde ik zo weg met mijn begeleider in mijn kielzog. Wat een heerlijk gevoel! Na een afzakker bij "Zwischenzeit", kwamen wij in het donker thuis.

De dagen daarna hebben we verschillende weersomstandigheden gehad, zoals zon, sneeuw, mist en wind. Die maandag was bijvoorbeeld zo'n mistige en sneeuwachtige dag. Voor iedereen een uitdaging, omdat het dan toch minder gemakkelijk skiën is dan op een zonnige dag met goed geprepareerde pistes. Voor mij was de uitdaging om toch op een knappe manier de rode, ongeprepareerde piste af te komen. En dan is het natuurlijk helemaal leuk als het dan toch ook lukt!

In de loop van de week zijn we met de groep een aantal keer naar de Gerlosplatte geweest, waar iedereen aan zijn trekken kon komen. Voor de relatieve beginners waren er mooie, brede blauwe pistes om de oefeningen met en van de skileraren te doen. Voor de gevorderden was er voldoende ruimte om zich uit te leven door het gebied in te trekken. Zelfs een mooie zwarte piste ontbrak niet.

Ik zelf werd steeds door mijn begeleiders uitgedaagd om nieuwe technieken (zoals carven) uit te proberen en om mijn snelheid op te schroeven. Volgens mij is dat best gelukt. ;-)

Wij hadden deze week nog een speciale gast: Kees van de Lions Club Kennemerland-Noord Alkmaar e.o. Hij wilde graag meebeleven wat de NVSV allemaal doet en hoe het skiën met visueel gehandicapten in de praktijk gaat. Hij was erg enthousiast en heeft enorm genoten.

Wij hadden ook weer ski- en snowboardleraren mee op onze reis. Iedereen heeft weer veel bijgeleerd.

In de afgelopen week zijn er veel mooie en ontroerende momenten geweest voor mij. Ik zal er een paar noemen:

  • Iris die hardop lachend van de piste afkwam;
  • Amory, die ineens verslaafd is geworden aan het skiën;
  • De grote stappen die Annemiek, Irmy, Jurgen en Esther hebben gemaakt;
  • Het herwonnen zelfvertrouwen van Marcia;
  • De overwinning van Carlo en Monique, die weer voor het eerst op de latten stonden sinds ze slechtziend zijn;
  • Marjolein die intens genoot van de volwassenreis (en weet hoe ze een BaCo moet lospeuteren J );
  • Robert L. die ineens op zijn ski"s in het restaurant stond met een mooie speech.

Helaas moest Marcel afhaken vanwege een ribblessure. Gelukkig kon hij met Kees naar Nederland reizen. Tevens was er sprake van een heuse ziekenboeg, met veel griepgevallen. Ik hoop dat iedereen weer snel herstelt.

Mede door de groepsgrootte en mijn "CP-schap" heb ik niet iedereen de welverdiende aandacht kunnen geven. Maar ik kijk persoonlijk terug op een geweldige week en ik hoop iedereen volgend jaar weer in Bramberg te treffen!

Iedereen heel hartelijk bedankt voor de fantastische week! Met het skiën vergeet ik gewoon dat ik slechtziend ben en het is voor mij een ultiem gevoel van vrijheid!


Aanvulling door Roel van der Vegte:

Ook als begeleider heb ik weer genoten deze week. De omstandigheden waren erg wisselend, maar dat maakt het ook interessanter: hoe ga je daar als begeleider en deelnemer mee om? Grenzen zijn weer opgezocht en verlegd, er is weer veel gelachen, vaders en zonen zijn tijdelijk herenigd, het bubbelbad heeft overuren gedraaid, er is veel gezwommen (ook 's ochtends tegen de spierpijn). Door een deel van de groep is het sneeuwschoenwandelen uitgeprobeerd, waarbij we ook vossen- en andere sporen hebben leren herkennen. Rodelen in de regen schijnt goed te zijn voor de snelheid, want bijna 60 km per uur vind ik best rap op zo'n sleetje!

Nu is het nagenieten (behalve dan van dat vervelende Brambergvirus) en wachten op alle foto's en filmpjes.

Volgend jaar weer? Dacht het wel!

Terug naar de inhoudsopgave


 

Reisverslag NVSV wintersportreis 2013 Bramberg, Oostenrijk (vrijdag 25 januari - zondag 3 febrauri 2013)
Geschreven door: Kees Dingler (actief voor de Lions Club Kennemerland Noord )

Een paar dagen getuige van een bijzondere sikvakantie met de NVSV

Piet (bijna blind) in een skihut die hij niet kent: "Hé Bert , wil jij mij even begeleiden naar het toilet?" Bert: "Ja dat doe ik wel, maar ik houd 'm niet voor je vast hoor, dat is me net bij Jan ook al slecht bevallen!." Of deze: "Waar liggen mijn handschoenen?" "Hier man, kijk eens uit je doppen".

Ja, zo gaat het er geregeld aan toe tijdens de skivakanties van de NVSV.

Dat heb ik zelf kunnen ervaren, toen ik een paar dagen mocht "meedraaien" tijdens de tweede januari 2013 vakantie in Bramberg Oostenrijk.

Vanwege de feestelijke installatie van onze Lionsclub Noord-Kennemerland in mei 2011 , organiseerde onze club een concert in Alkmaar met concertpianiste Regina Albrink en (blinde) chanson zanger Robert Valter. De opbrengst was toen bestemd voor de NVSV (Nederlandse Visueel-gehandicapten Ski Vereniging) Dit project was unaniem gekozen, omdat het doel op ons zeer sympathiek overkwam en één van onze leden een heel speciale en persoonlijke binding heeft met instellingen en verenigingen, die zich inzetten om het leven van blinden en slechtzienden te veraangenamen.

De NVSV is zo'n vereniging. Ze organiseert jaarlijks een groot aantal skivakanties voor deze doelgroep.

Op zondagavond 28 januari kwam ik aan in hotel Taurernblick in Bramberg, waar ik hartelijk ontvangen werd door Eveline de Jongh (reiscoördinator) en Susan Peters (verantwoordelijk voor de publiciteit en sponsoring) en beiden lid van het NVSV bestuur. Tijdens het diner stelden zij mij "en public" voor aan alle deelnemers en begeleiders. Overigens, wie er begeleider en deelnemer is, had ik niet gelijk door. Aan velen kun je nauwelijks zien dat ze een zichthandicap hebben en de meeste deelnemers zijn contactueel uiterst behendig. In grote lijnen zijn er 2 groepen deelnemers: zij die geheel blind (geworden) zijn en zij die van geboorte af, of op latere leeftijd zeer slechtziend geworden zijn. Dit komt door uiteenlopende oorzaken: van een op hol geslagen griepvirus tot de ziekte van Leber. Lebers opticusatrofie (LOA) is een overerfelijke oogziekte (van de moeder op al haar kinderen) die leidt tot een zeer snel verlies van het centrale zicht. Uiteraard kun je op Google er veel over vinden.

Toen ik mij aan de groep voorstelde en ik ondoordacht zei dat ik morgen graag mee zou gaan skiën, onder de voorwaarde dat het niet zou sneeuwen omdat ik dan geen flikker zie, leidde tot de nodige hilariteit. Grappen en zelfspot blijken enorme overlevingsmiddelen te zijn. Het regent grappen, er wordt gestoeid en aan de bar ook "getild en gekanteld". Kortom alles wordt uit de kast gehaald om de week vakantie optimaal te benutten. De sfeer was dan ook super!

image B13-2 002 image B13-2 004 image B13-2 006

Maandagochtend zat het buiten potdicht, dus ik (watje) ging niet skiën.

Wel ging ik om 9.00 uur mee in de skibus om alvast wat foto's te maken en de sfeer een beetje te proeven. Ook had ik daardoor later de gelegenheid om in het hotel een paar deelnemers te spreken, die onder andere vanwege lichte blessures even niet konden skiën.

image B13-2 010 image B13-2 012

Tijdens die persoonlijke gesprekken hoorde ik voor het eerst de "één op één verhalen" uit de mond van de deelnemers, die weliswaar luchtig verteld werden, maar waardoor ik gedurende mijn verblijf steeds meer besefte dat iemand heel wat doorstaan moet hebben om zover te komen om er met droge ogen over te kunnen praten. Blind/slechtziend zijn of worden is geen sinecure. Velen van de groep hadden elkaar dan ook ontmoet tijdens de 4 tot 9 maanden revalidatie op Het Loo Erf in Apeldoorn.

Teruggekomen in de middag waren vooral de begeleiders doodop. Uiteraard voor hen is bij slecht zicht de opgave heel groot. Zij zijn immers gewend om contouren in de sneeuw te zien, die er nu niet waren en ze moesten ook nog eens de deelnemers veilig de berg af sturen.

Dit gaat met drie commando's: Links, Rechts en Stop.

image B13-2 014 image B13-2 016 image B13-2 018

De volgende twee dagen, met gelukkig beter weer, ben ik wel mee gaan skiën en heb me verbaasd over de skivaardigheden van de deelnemers en begeleiders. Het gaat in de meeste gevallen hard de berg af en wat een vertrouwen over en weer! Ook de stralende gezichten tijdens de lunch en diner zal ik nooit vergeten.

Het woordkwam dan ook gelijk bij mij op toen iemand mij 's-avonds vroeg wat het meest indruk op mij maakte.

In hotel Tauernblick met zijn geweldige sfeer, keuken en bediening, was ook een heerlijk zwembad, bubbelbad en sauna, waarvan gretig gebruik werd gemaakt.

Tijdens het ontbijt en diner ben ik elke keer op andere plaatsen gaan zitten en elke dag werd het besef groter met welke unieke mensen ik te maken had. Wat denk je van Anneke die blind is? Zij is hoofd P&O van een sociale instelling en gaat zelfstandig elke dag voor 7 uur van huis en is 's-avonds omstreeks 7 uur weer binnen. Dat is omdat de treinverbinding Zaandam - Alphen aan de Rijn zo slecht aansluit en ze daardoor op één dag maar liefst 6x moet overstappen.

Deze NVSV vakantiedagen zijn voor de deelnemers in één woord TOP en alle lof voor de begeleiders en de twee skileraren, die een week vakantie opnemen en ook een behoorlijke bedrag kwijt zijn om mee te gaan.

image B13-2 020 image B13-2 022 image B13-2 024

Ik ben blij en heel dankbaar dat ik een paar dagen getuige mocht zijn.

Thuisgekomen, bracht ik de volgende dag mijn horloge naar de horlogemaker, omdat het 5 minuten per week achterliep. De verkoopster deelde mij mede dat er ook een heel klein, minuscuul krasje op het glas zat en vroeg of ze dat gelijk maar moest laten vervangen; "Dit valt uiteraard niet onder garantie".

"Nee dank u, dat zie ik toch niet" zei ik toen.

Kees Dingler

P.S. Sommige namen zijn veranderd vanwege de privacy.

Terug naar de inhoudsopgave



Geschreven door: Kirsti Steur-Beunen (langlaufdeelnemer)

Sneeuw, daar gingen we voor en de natuur was ons goed gezind! We hadden een prima afwisseling van zonnige dagen en dagen dat het sneeuwde.

Alpen Expres, wat een ervaring: hulp bij het inladen van de bagage, een welkomstdrankje, service voor het opmaken van de bedden en een verrassend ontbijt. Nachtrust in een coupé met een elastiek, plastic zak of strik aan de deur.

De Kitzbühler Alpen in. Tirol, daar lag onze eindbestemming voor een week sneeuwplezier in St. Ulrich bij Landhotel 'Strasser Wirt'.

Uitrusten bij de bushalte, de alpine-skiërs zijn vertrouwd met de opmerking: "Hè hè, even zitten.'

Langlaufen, Alpineskiën en sneeuwschoenwandelen, daar hebben we volop van kunnen genieten!

Rutschend gingen Erik en Annie de eerste dag op hun rug de piste af. Terreinverkenning blijkt van zeer dichtbij goed te werken: beiden hebben de hele week enthousiast op de latten gestaan!

In beweging: wie denkt dat langlaufen éénzijdig is vergist zich. Zo leerde Michael van Wim het heupwiegen. Bij Simone spitste deze activiteit zich toe tot het bekkenkantelen. We maakten er met z'n vieren (Simone, Wim, Dirk en Kirsti) een gezellig dansje van in het veld. Janita en Kirsti leerden van Dirk het springen met de latten onder je en op je knieën gaan. En dit allemaal in het kader van vertrouwen, je vrij voelen met de ski's onder je en souplesse.

Centrale plek waar Henry te vinden was: aan de bar.

Hondenslee-rennen: de training en wedstrijden vonden plaats in deze week in St. Ulrich en gaven onze vakantie een extra tintje. Indrukwekkend met welk een snelheid en vrijwel geruisloos de Huskies en andere Siberische hondenrassen in spannen van 2 tot wel 16 honden een slee met hun menner voorttrokken.

Annie: voor haar ging een wereld open! Eerst toen ze over de NVSV hoorde en helemáál toen ze de stap gewaagd had om aan een reis deel te nemen. Alle respect voor deze gezellige dame van 72 die er maar geen genoeg van kon krijgen en 7 dagen heeft geskied!

Monica: onze PR-dame van de NVSV. Op haar vrije dag wilde ze ervaren of het langlaufen haar nog lag. Ze werd volop aangesproken door mensen die met grote belangstelling en bewondering de koppels met hesjes zagen langlaufen.

Pauline (SB) en Henry (CP) verdienen een groot compliment voor de dagelijkse planning van de koppels en het oppikken van signalen zodat iedereen volop van de vakantie heeft genoten.

Iedere dag, het maakte niet uit op welk tijdstip, maar ergens kwam je hem tegen: Großvater in het donker gekleed met een lange grijze baard áltijd aan het langlaufen. Winston heeft deze man eens aangesproken en hij bleek de respectabele leeftijd van 90 jaar te hebben!

Langlaufbegeleider met veel ervaring: dit jaar heeft Winston, tevens ervaren Alpine-skiër zijn debuut gemaakt als Alpine-begeleider en daar kon hij maar geen genoeg van krijgen!

Langlaufen? Een Alpine-skiër die het voor één dag wilde proberen. Henry heeft zich eraan gewaagd! Het was hem toch iets te veel zweten.

Een ezel die zich iedere middag liet horen, paarden, een hond en een kat hoorden bij het hotel en voelden zich zeer vertrouwd in hun omgeving.

Remmen: dat is voorlopig voor Kirsti nog een lastig ding. Toch heeft zij behoorlijk geoefend om langer op één been door te glijden. Fijn dat Erik hielp herinneren om ook te genieten. Aan het eind van de week heeft zij zelfs één keer met ondersteuning van Dirk geoefend met het uitzetten van één been en in een halve Pflug proberen te remmen!

Sauna of even relaxen in de Stube met iets lekkers van het Kuchenbuffet dat iedere namiddag klaar stond.

Evert, enthousiaste medereiziger cq langlaufer, die zich zo nu en dan het liefst ondersteund door echtgenote Janita naar de kamer had willen laten brengen, omdat het lopen hem vanwege de spierpijn te zwaar viel. Doordat Evert onafscheidelijk van zijn fotocamera was, hebben we een mooie impressie van de reis aan hem te danken.

Een hartelijk dank voor deze geslaagde vakantie aan alle reisgenoten!

Annie, Dirk, Erik, Evert, Henry, Janita, Joke, Michael, Monica, Pauline, Peter, Rino, Simone, Wim en Winston.

Terug naar de inhoudsopgave



Geschreven door: Dirk Hulskes & Hanneke Schrijen (beiden zijn als skibegeleiders actief binnen de NVSV)

image B13-1 002 image B13-1 004 image B13-1 006

Zaterdag, 19 januari

Na een goede en gezellige treinreis komen we toch nog redelijk vermoeid in het hotel aan. Voor velen van de groep is het een gezellig weerzien met het personeel van het hotel. We konden gelijk op de kamers: mooi groot en een heerlijk bed. Na een uitgebreide lunch gaan we ski's en schoenen huren en daarna gelijk met de gondel naar boven. Ik was ingedeeld bij Jantsje en Dirk had Monique onder zijn hoede. Het was wel even wennen, maar het ging heel goed. Leuk om op die manier je plezier voor het skiën over te dragen op anderen, die zo ook een heerlijke skivakantie hebben! We maken een mooie afdaling naar Neukirchen, daarna weer naar het Bergrestaurant en via de rode 15 naar het Mittelstation, daar pakken we de lift naar beneden. In het hotel staan stukjes Apfelstrudel, tiramisu en andere heerlijke hapjes klaar. Met een glaasje glühwein gaat dat er best is! Daarna even naar bed om bij te slapen van de nachtelijke treinreis.

image B13-1 008 image B13-1 010 image B13-1 012

Zondag, 20 januari

Vandaag was ik ingedeeld bij Jolanda en Dirk bij Henri. Dit wordt de eerste hele dag. Met 4 koppeltjes hebben we bij elkaar in de buurt geskied en met elkaar gegeten. Ik had Goulashsuppe en Jolanda had Käsebrot: zoals de naam het al zegt, meer kaas dan brood. Daarna de portofoon van Jolanda geïnstalleerd: dit werkt erg prettig want je hoeft niet zo hard te praten en voor Jolanda is het gelijk duidelijk wat er bedoeld wordt. Bij haar geef ik alleen de veranderingen van de piste c.q. het pad aan. Na een drankje en een klein taartje in de koffie/après-skibar gaan Jolanda en ik naar het zwembad. Het eten was zalig: broccolisoep en Sanderfilet (snoekbaars). Maaike had een mooi bontje aan van het Kruidvat. Hessel verweet haar dat hiervoor een zeehondje aan de Friese kust was doodgeschoten, maar het was gewoon namaakbont van het Kruidvat. Na het eten, tijdens het borreltje aan onze Stammtisch had Maaike haar pijnlijke voeten op de schoot van Hessel gelegd. Dus toen werd ze omgedoopt tot het zeeschoothondje. Na de wandeling nog even een Glühweintje en toen naar bed.

image B13-1 014 image B13-1 016 image B13-1 018

Maandag 21 januari

Vandaag is het erg mistig. De groep gaat zoals gebruikelijk om 09.00 uur met de bus naar de gondel. Henri en ik gaan eerst nog een paar boodschapjes doen bij de SPAR (sigaretten voor Henri en Mozartkugeln voor mij). Daarna gaan wij ook naar boven. Tot 11.00 uur was het zonnig op de berg, maar toen Henri en ik boven kwamen kon je geen hand voor ogen zien. Op goed geluk de blauwe 5 naar beneden op zoek naar de anderen bij de Geisl Alm. Tot de 2 liften was dat nog redelijk te doen, maar ja, hoe moesten we toen ook al weer naar het kroegje? Toch maar weer naar boven, in de hoop dat Maaike en Peter die ons vanuit de lift zagen, ons op staan te wachten, maar helaas... Toen maar Dirk gebeld, die had net koffie gehaald voor hemzelf en Jolanda, dus zij konden niet zo snel weer weggaan. Henri en ik probeerden met de rode 14 naar het Mittelstation af te dalen, en we belandden in het Wildkogelhaus. Daar belde Dirk ons op en zei dat hij naar ons toe zou komen. Dus wij ondertussen wat te eten gehaald. Maar toen bleek dat hij met Jolanda in de Wildkogelalm zat, dus bovenaan de lift. Dus wij maar naar het Mittelstation en met de gondel naar beneden. Toen we in de bus zaten kwamen Dirk en Jolanda er ook net aan, dus hadden we elkaar uiteindelijk toch gevonden. Dirk ging toen even lekker naar bed om te relaxen en Henri zou dat ook doen. Jolanda en ik gingen nog even wat souvenirtjes halen bij de SPAR en daarna nog even een kleine bergwandeling. Leuk hoor om vanaf de berg het dorpje met het hotel te zien. Daarna nog even met Monique en Maaike wat gedronken en met Monique nog wat ansichtkaarten gekocht. Bij terugkomst stond de hele groep al voor het hotel bij het hutje 'Hohenkontrolle' met heerlijke Glühwein, dus dat was een gezellige afsluiting van de derde skidag. Nu weer even lekker eten en dan horen we na het hoofdgerecht de indeling van de volgende dag.

image B13-1 020 image B13-1 022 image B13-1 024

Dinsdag 22 januari

Vandaag gaat Dirk met Edward op pad en ik ben ingedeeld bij Monique. Maar Monique was vandaag nog niet helemaal hersteld van de griep, dus zij hield nog een dagje rust: sauna, lezen en een beetje wandelen. Ik ging met Dirk en Edward skiën zodat ik de kunst af kon kijken, want ik zal hem deze week vast ook nog wel onder mijn hoede krijgen. Met z'n allen de bus en de gondel in, maar daarna was iedereen snel vertrokken. Na de rode en blauwe 3 was het tijd voor koffie. Omdat het toch wel prettig was om op bekend terrein te skiën, bleven we daar tot de lunch. De mannen hadden in de Rettenalm een heel groot bord patat met worstjes en ik ging lekker aan de Apfelstrudel. De jarige Jantsje was daar ook met Peter en Nico, Jolanda, Marcel en Henri. Henri ging vandaag supergoed, dat was vast en zeker omdat hij nu zijn helm op had! Daarna sloot ik aan bij laatstgenoemde 4, zodat ik ook even los kon gaan. Eerst deden we de rode 1, daarna met de gondel omhoog en via de blauwe 2 en de rode 3 de oversteek naar de Waldkogelalm. Toen een heerlijke afdaling naar de rode 14. Marcel, Henri, Nico en Jolanda gingen nog wat drinken in de Vierlauchenhütte, maar ik heb gelijk de dalafdaling gemaakt. Het was voor mij een uitdaging om dit eens alleen te doen, helemaal super! Af en toe kwam ik de sleetjes van de rodelbaan tegen. Met een lengte van 14 km is dit de langste 'Beleuchtete Rodelbahn' van Europa. Wel gaaf om helemaal alleen in het dal uit te komen. Uiteindelijk kwam de rest er ook aan en zaten we met z'n vijven in de bus. Na een heerlijk rondje sauna, zwembad en bubbelbad ben ik weer klaar voor het eten. Het wordt vanavond voor mij uiensoep, salade, lamsbout en een heerlijk toetje. Bij het ontbijt hingen de slingers al klaar voor de 28e verjaardag van Jantsje. We hebben natuurlijk voor haar gezongen: helemaal leuk! Henri heeft haar een fijne dag gewenst met de uitspraak: "Ik wens je een heeele fijne dag, die van mij wordt niet zo leuk, want ik ben met Marcel!" Tjak, die zat er in! Bij het diner waren er natuurlijk cadeaus voor de jarige: een mooi thermoshirt en een lekker luchtje.

image B13-1 026 image B13-1 028 image B13-1 030

Woensdag, 23 januari

Vandaag naar de Gerlosplatte, dit betekent een half uur eerder weg, dus ook een half uur eerder op. Een prachtige busrit langs Krimml en alle andere plaatsjes langs de pas. Met een langzaam ontwakend zonnetje op de verse sneeuw op de bomen en de huisjes. Na een lekker bakkie koffie de portofoon installeren, want ik ben vandaag met Edward. Een hele ervaring! Het begon al met de sleeplift: we gingen er iets te vroeg uit! Maar gelukkig was er geen Tiefschnee dus we konden rustig oversteken en toen gelijk aan de slag. Ik had de kunst van het begeleiden van Edward (blind) al afgekeken van Dirk: rustig aangeven: 'bochtje naar rechts, bochtje naar links', steilte van de piste aangeven en de richting. 's Middags deden we zelfs een oefening om Edward zelf te laten skiën: bochtje naar links, bochtje naar rechts en nu laat ik je los. En pas ingrijpen als het nodig was. Dat ging heel goed en dit was voor ons allebei kicken! Na de lunch even sms-contact met Dirk. Hij kwam met Monique naar ons toe, op de blauwe 8. Dit lukte en we konden met elkaar weer terug naar het beginpunt. Daar gezellig nog met elkaar wat gedronken en met de bus terug naar Bramberg. Daar gelijk naar mijn kamer om de formulieren van de vereniging door te lezen en in te vullen. Voordat we het wisten was het weer etenstijd: galadiner met een extra gang en Kaiserschmarren toe. Met Edward, Dirk, Jantsje en Peter nog even een rondje gelopen en even langs het pinapparaat. Bij onze Stammtisch de filmpjes bekeken: een filmpje van Maaike van vandaag en een filmpje van Edward van vorig jaar. Daarna nog kort even het filmpje van onze dochter Lisette als skijuf in Gerlos van 2 jaar geleden laten zien. Bram mocht nog even voelen aan de jurk van Claudia, een echte Dirndle. Dit is ook nog even op de foto vastgelegd. Morgenochtend start ik met Maaike en 's middags ga ik met Bram naar beneden en eind van de middag gaan we rodelen.

image B13-1 032 image B13-1 034 image B13-1 036

Donderdag, 24 januari

Vanmorgen rustig aan gedaan om energie te sparen voor de middag. Samen met Maaike, Nico en Monique met de bus van half tien naar boven. Eerst een cappuccinootje in de zon, heerlijk! Maaike en ik waren er toen echt klaar voor: eerst met de blauwe 5 naar de stoeltjeslift met de gele kap. Bovengekomen namen we de blauwe 12 weer naar beneden. Bovenaan was het behoorlijk steil, dus we moesten even overleggen welk pad we het beste konden nemen. We hebben de goede keuze gemaakt, want het ging echt fantastisch! Bij het Bergrestaurant van Neukirchen hadden we met Bram (blind) en Yvonne afgesproken voor de grote wisseltruc. Maaike had namelijk 's middags les. Ik ging met Bram in de gondel naar Neukirchen en vandaar met de bus naar Bramberg. Bij de bushalte troffen we Yolanda en Hessel, die begin van de middag al gaan rodelen. Nu even opfrissen en samen met Bram uitzoeken hoe ik de wificode moet invoeren. Straks om half 4 moeten we weer klaar staan om met de groep met de Smaragdbaan omhoog te gaan voor onze rodeltocht.

image B13-1 038 image B13-1 040 image B13-1 042

Vrijdag, 25 januari

Nou dat was me het rodelbaantje wel! We gingen met sleetjes van het hotel de gondel in en boven gekomen op zoek naar Nico, Maaike en Monique. Nog even een plaspauze en ons opmaken voor de afdaling. Dit houdt in de stopwatch van de gsm instellen en op de rodel plaatsnemen. De anderen waren dus al snel weg. Bram en ik vertrokken als laatsten. Dus we konden niet goed zien hoe de baan precies liep en ja hoor, we hadden de rode 14 in plaats van de rodelbaan. Oeps, dat ging wel heel steil naar beneden! Zonder te vallen kwamen we aan de voet van de puist uit, en toen door de Tiefschnee naar de rodelbaan. Gelukkig stonden Dirk en Edward ons op te wachten. En hup daar konden we nu echt op de rodelbaan gaan rodelen. Het ging regelmatig erg steil, en er waren flinke haarspeldbochten. Wat waren we blij toen we bij Zwischenzeit aankwamen, uiteraard als laatsten. Maar dat mocht de pret niet deren. Een lekker en gezellig drankje was al een goede beloning voor deze enorme prestatie! Nog even genieten van de prachtige zonsondergang en de opkomende maan! Daarna weer verder in de donkere nacht met af en toe een fel schijnende lantaarnpaal en regelmatige duisternis. De haarspeldbochten waren funest, want als je in de buitenbocht in de Tiefschnee belandt, schiet je niet hard op! Ook de steil uitgesleten bochten waren niet onze favoriet, maar we zijn niet over de kop gegaan, de meeste anderen wel! Het eerste gedeelte hebben we afgelegd in 40 minuten en het tweede gedeelte in 50 minuten. Wat waren we blij dat we uiteindelijk beneden aankwamen! Nog even een heerlijke Glühweintje en lopend naar ons hotel. Snel opfrissen en om half acht zaten we allemaal aan de dis. Deze bestond voor velen van ons uit een heerlijke forel met amandelboter.

image B13-1 044 image B13-1 046 image B13-1 048

Zaterdag, 26 januari

Vanmorgen stonden we weer op tijd klaar om met de bus van half negen naar de Gerlosplatte te gaan. Ik ging met Jolanda en Dirk was bij Maaike ingedeeld. Het sneeuwde, maar we hebben een heerlijke dag gehad. Jolanda en ik als een speer achter elkaar aan! Bij de richtingaanwijzer met skietjes die allemaal richtingen als de Himalaya, Japan en Australië aangeven, kwamen we Maaike & Dirk en Yvonne & Monique tegen, dus daar ook nog even met zijn allen op de foto. Na de lunch gingen we weer lekker verder maar de snelle pistes, zelfs een Duitser heeft een stukje achter ons aangeskied: hij vond het super! Om half drie heeft Jolanda mij getrakteerd op een heerlijke beker Choco mit Sahne! We waren uiteraard op tijd weer terug voor een mooi busritje over de pas terug naar Bramberg. Daar aangekomen zaten Jantsje & Hessel en Henri & Nico ons op te wachten. Zij hadden een gezellige dag gehad in Pastorne. Helaas was er een klein ongelukje gebeurd: Henri was bij Hessel aan de stok, maar het ging iets te snel en Henri ging op zijn gezicht in de sneeuw, met zijn lip op de ski's van Hessel. Het liep allemaal goed af, maar Henri was wel bang voor het ergste wat hij kunnen bedenken: dat hij niet meer zou kunnen roken. Gelukkig viel dat allemaal nogal mee, maar hij had wel een 'hazenlip'. Dus Nico had speciaal voor Henri een bakje sla klaar gemaakt met sla en worteltjes. Henri bedankte voor de sla en maakte van de gelegenheid gebruik om de SB-er en de CP-er te bedanken voor hun inzet met respectievelijke een flesje wijn voor Hessel en ski's van chocolade voor Jantsje. Daarna bedankte Jantsje als CP-er de begeleiders die een heerlijke skivakantie hebben mogelijk gemaakt voor de deelnemers. Met name de nieuwe deelnemers Dirk en Hanneke, die van de deelnemers door mogen gaan. Alle begeleiders kregen een mooi blikje met zonnebloempitten en een boekje met spelletjes voor een beter IQ. Het hoofdgerecht van Nico biedt een mooie foto voor het verslag: twee spinazieballen met een lepeltje. Ik had heerlijke Rindfleischstreifen stroganoff. Als toetje hadden we Heisse Liebermann. Nu snel de koffer inpakken want morgen is het de laatste dag en moeten we om 10.00 uur van de kamer af. Nog even een glaasje wijn en dan ons laatste nachtje in het hotel.

image B13-1 050 image B13-1 052 image B13-1 054

Zaterdag, 26 januari

Vandaag alweer de laatste dag! Wat gaat de tijd toch snel! Henri gaat vandaag niet skiën, maar de rest gaat wel weer op de lange latten. Dirk gaat met Edward skiën. 's Middags moet hij naar les en moet Bram opgehaald worden. Ik ben bij Jantsje ingedeeld. We besluiten met Peter en Jolanda op te trekken. Het is prachtig mooi weer en de pistes zijn goed geprepareerd. Maar al gauw gaat het verkeerd, want Peter en Jolanda maken een extra afdaling, omdat ze niet willen klunen. Gelukkig zie ik ze nog wel afdelen, maar daarna zijn ze uit beeld. Gelukkig komt Marcel net voorbij en hij loodst ons over de blauwe/rode 6 naar het tentje waar we afgesproken hebben. Een heerlijke cappuccino in de zon: wie maakt ons wat! Daarna de dalafdaling naar Neukirchen, die is nog heel goed te doen! Een stukje met de bus en met de gondel van Neukirchen weer naar boven. Dan gaan we met de blauwe 5 naar Rettenstein, waar we de lunch gebruiken. Marcel komt hier ook naartoe omdat hij samen met Peter de simulatiebril van Monique gaat uitproberen. Ze komen met een noodvaart naar beneden, maar gelukkig zijn we nog op tijd om te filmen en foto's te maken. Marcel vindt het een vreemde gewaarwording en is de hele middag nog duizelig van de simulatiebril! We pakken de dalafdaling naar Bramberg voor een kop thee in het zonnetje. Dit is een mooie afsluiting van de vakantie. De rest van de afdaling is ook goed te doen, maar het wordt helaas wel wat drukker met skiërs en rodels. Onderaan de helling zien we Eveline de Jongh, de SB-er van de nieuwe groep. Ze hebben een goede reis gehad, maar helaas wel een fikse vertraging gehad. Ski's inleveren en snel naar het hotel om te douchen en de laatste dingen in de koffer te stoppen. Om half 5 nog een heerlijke maaltijd, met ondermeer Hirschragout en een heerlijk toetje. Om half 7 brengt de bus ons naar het station van Kitzbühel. Na een kwartiertje wachten rijdt de Alpenexpress het station binnen. We worden al opgewacht door Raoul, de steward van de heenreis. Helaas is er geen bagagewagon beschikbaar, dus dat is even een gedoe. De ski's kunnen wel op de bedden van een extra coupé, maar de koffers moeten in de eigen coupé. Na een glaasje prosecco gaan we aan de wijn en aan de Bailey's (sssh...). Om half twaalf gaan de bedjes omlaag en gaan we de nacht in.

image B13-1 056 image B13-1 058 image B13-1 060

Zondag, 27 januari

Na een voor mij onrustige nacht gaat om kwart voor zeven het wekkertje van Edward af. Hij moet snel zijn ontbijt zien weg te werken, want om half 8 moet hij op station Venlo uitstappen. Daar staan zijn ouders klaar om hem op te halen. Een half uurtje later stappen Maaike, Karel en zijn vrouw Tineke uit op station Eindhoven. In Den Bosch stappen ook een paar mensen uit. De rest stapt uit op station Rotterdam. De trein kan wegens werkzaamheden helaas niet naar Utrecht. Daarna moeten we een paar keer overstappen voordat we in de trein naar Alkmaar zitten. In Zaandam stapt Monique over op de trein naar Hoorn, waar haar man haar komt ophalen. In Alkmaar Centraal pakken we een taxi. Moe maar voldaan komen we thuis. Gelijk de eerste wasmachine aan terwijl Dirk een kopje soep maakt en een broodje met warme worstjes. Heerlijk! Al snel komt er een sms'je binnen van Jolanda: ze zit al lekker op de bank met een warm kopje thee en van Monique een telefoontje: zij zat op dat moment in de auto van haar man die haar op station Hoorn had afgehaald. Het was een geweldige vakantie, een mooie ervaring, met heel veel gezelligheid! Bram gaat iets regelen met de dropbox. Ik kan niet wachten tot de leuke foto's en filmpjes er op staan. Dit was een ervaring om nooit te vergeten!

Tot volgend jaar!

Dirk Hulskes & Hanneke Schrijen
12 februari 2013
Alkmaar

Terug naar de inhoudsopgave



Geschreven door: Fieke Versluijs (langlaufbegeleiders actief binnen de NVSV)

Voor het eerst in jaren was er in het reisprogramma van de NVSV weer een langlaufreis naar Noorwegen opgenomen. Deze keer met als bestemming Kamben, Hallingdal in de directe nabijheid van Golsfjellet ca. 1000 meter boven zeeniveau. Een reisgezelschap van 20 personen (9 deelnemers/10 begeleiders/1 medereiziger) trof elkaar op vrijdagochtend 8 maart vroeg op Schiphol. Na de eerste kennismaking, voor een aantal met oude bekenden in de hal, vertrok het gezelschap via de incheckbalie (behandeling speciaal) richting vliegtuig. (De ski's konden als één pakket gratis mee met dank aan Corrie en Roel omdat zij slechts één koffer bij zich hadden). Na een voorspoedige reis landden we begin van de middag op vliegveld Gardemoen/Oslo. Vandaar vervoer per eigen bus naar Kamben Hoyfjellshotel. Vrijwel direct was de eerste kennismaking met de Noorse winter. Circa 3 uur lang een mooie bustocht door een besneeuwd en bergachtig landschap en langs bevroren meren en wateren. Kamben Høyfjellshotel ligt op ca. 1000 m, op een afstand van 20 km van het plaatsje Gol. In de directe nabijheid bevinden zich een aantal privéhutten van Noren, veelal nog onbewoond op dat moment. Het ski/langlauf hoogseizoen voor de Noren is vooral de weken rondom Pasen. Het gebergte is een middengebergte, zowel glooiend als ook geaccidenteerd met prachtige vergezichten. Het loipenet omvat zo'n 150 km, de loipes worden getrokken afhankelijk van het seizoen dan wel weekdagen/weekend. Het hotel wordt gerund door de 3e generatie fam. Brekke. Een aantal deelnemers had goede (zelfs romantische) herinneringen aan het hotel, waar men ook 32 jaar geleden verbleef met een eerdere reis van de NVSV. Dit heeft mede de keuze van reis bepaald. De organisatie was in handen van KETA ski, gespecialiseerd in reizen naar Noorwegen. Na het inchecken, indelen en de weg vinden in het hotel, volgde de maaltijd in het sfeervolle restaurant, waar een internationaal gezelschap gasten zich bevond. De eerste indrukken waren positief. In het weekend was het hotel volledig bezet; daarna werd het rustiger en konden 6 personen, die tijdelijk waren ondergebracht in een apart huis, ook verhuizen naar het hotel.

De volgende ochtend kunnen ski's gehuurd worden in het hotel; Noren zelf gebruiken vooral wax-ski's, waardoor bij wisselende temperaturen steeds andere wax nodig is. Kregen een aantal van ons aanvankelijk deze wax-ski's, later koos men er toch voor deze om te ruilen voor nowax ski's. Tijd om op pad te gaan ! Ingedeeld naar sterkte werden groepjes gevormd en het terrein verkend. Het weer was licht bewolkt/zonnig en de sneeuwcondities goed. De temperatuur was 's morgens veelal tussen 15-20 gr C. minus, overdag van -3 tot -7. en nauwelijks wind. Ideale omstandigheden, die in de loop van de week zo zouden blijven. Het begin van de eerste tocht betekende direct al een behoorlijke stijging/daling, overgaand in meer glooiend terrein. Ideaal om kilometers te maken met als resultaat toch al een behoorlijke tocht voor de eerste dag. De volgende dagen vertrok men in wisselende samengestelde groepjes diverse richtingen uit, met als beloning op de hoogvlaktes prachtige panorama's rondom. Behalve gedurende de weekenden, was het aantal overige langlaufers beperkt. Ook restaurants, cafés etc. zijn schaars. Het picknicken op de Noorse fjell gebeurt letterlijk in de sneeuw onder een boom met van huis meegebrachte etenswaren en warme drank zoals warme zwarte bessensap (solbaertoddy). Typerend waren een drietal kleine houten hutjes (Grillhytta) waarvan een op 1108 m.), die plaats boden aan ca. 12 personen en waar je zelf het vuur kon maken en kon verblijven voor lunch. Incidenteel werd er comfortabel gezeten in een restaurant/hotel. Ook bood een campingbeheerder een groep spontaan het mooie clubgebouw aan om te pauzeren. Vroeg ons honderduit en liet zijn bewondering voor de deelnemers duidelijk blijken. Gedurende de week werd het terrein steeds meer vertrouwd, nam de vaardigheid van de deelnemers toe en werd het steeds meer genieten voor iedereen. Tips en aanbevolen routes werden uitgewisseld. Voor het extra bijschaven van de techniek/het remmen gaf met name Koert nuttige aanwijzingen. Zo ook aan de 'jonge aanwas' (dertigers) onder de deelnemers Peter en Wendelien. Dit betaalde zich duidelijk uit in de loop van de week, de techniek en de snelheid namen zienderogen toe. Ook hadden we 2 pechvogels: Hennie die de 5e dag onfortuinlijk viel en er pijnlijke ribben aan overhield. Begeleidster Marry had al eerder in de week te veel last van haar schouder, maar was later in de week gelukkig weer inzetbaar.

Vier personen wilden graag een hondenslee tocht met Huskies maken over de Noorse vlakte, die hiervoor natuurlijk uitstekend geschikt is. Gastheer Martin leverde hen af bij de kennel, ongeveer 25 minuten rijden vanaf het hotel. Met 6 honden voor iedere slee was het spannend hoe die mennen. Uitleg werd gegeven; het anker waar de slee aan vast zat werd ingehaald en voorzichtig de rem er af. De honden wilden maar al te graag. Eerst door de bossen met flinke bochten (meehangen), soms omhoog (meesteppen) dan weer naar beneden (de rem er op). Halverwege de tocht kwam de rit uit op een groot meer en daar konden de begeleiders (Welmoed en Margriet) in de slee plaatsnemen en namen de deelnemers (Wil en Peter) het mennen over. Wat een ervaring; bij prachtig weer, de bergen rondom. Na het meer werd weer gewisseld en bij terugkomst werden de honden bedankt, geaaid en geknuffeld. Martin was intussen met 5 shoppers naar het plaatsje Gol gereden. Dat het niet bij kijken alleen is gebleven, was duidelijk toen er 's avonds nog een kleine modeshow door een drietal dames werd gegeven van de mooie aankopen waaronder 2 mooie vesten in Noors patroon. De Noren zijn trots op hun land en tradities. De zondag in het hotel verscheen er een grote familie in de klederdracht van de streek. Ook de kleintjes/kleuters zagen er schattig uit met hun mooie jurkjes en pakjes. Aanleiding was een doopfeest, gevolgd door een maaltijd in het hotel. Voor bijzondere hoogtijdagen, zoals huwelijk, doop, nationale feestdag op 17 mei worden klederdrachten gedragen zeker in de regio's. In de Husfliden in Gol, waar de klederdrachten te koop zijn, kregen we uitgebreid tekst en uitleg over de diverse patronen en de bijbehorende sieraden, die ook gevoeld konden worden. Een van de laatste avonden was er een heus kampvuur. Koert had zich een slag in de rondte gewerkt door een zitkuil te graven. Toen Martin zag dat de menigte zich tegen schemer verzamelde en begreep wat er gaande was, kwam hij aangesneld met een ijzeren pot, gevuld met warme drank en hing deze boven het vuur. Iedereen heeft zich het goed laten smaken.

De laatste dagen viel er wat sneeuw. Het leek alsof er een 'kristaldeken' in de zon over de vlakte schitterde vrijdagmiddag. Ook zaterdag viel er nog wat bij, waardoor de loipes wat 'volliepen'. Wie voor loopt, moet wat harder werken, maar het skiet ook wel lekker met wat nieuwe sneeuw. En dan is de vakantie bijna alweer voorbij. Aan een mooie en vooral ook gezellige week komt een einde. Afscheid en vertrek op zondagochtend 17 maart , uitgezwaaid door gastvrouw Elin en de vaste bezoekster (een Duitse dame op leeftijd) vertrekken we ruim op tijd naar het vliegveld. De reis verloopt voorspoedig en op tijd landen we op Schiphol. Dan is het definitief tot ziens en wellicht tot een volgende mooie reis !

Terugkijkend was het weer een bijzondere ervaring in Noorwegen te kunnen langlaufen. Hoewel het terrein niet altijd even makkelijk is, zijn er goede vorderingen gemaakt door de deelnemers. Langlaufers met enige langlaufervaring elders eerder opgedaan, kunnen hier volop genieten. Gecombineerd met het landschap, is het een prachtige ervaring bij goede omstandigheden. Het langlaufen is niet voor niets ontstaan in Noorwegen. De keuze van de reizencommissie was een goede keuze en zeker voor herhaling vatbaar. Speciaal dank aan seniorbegeleider Pauline en contactpersoon Wil !!

Terug naar de inhoudsopgave